poetry, poezie, Lily May Parker
Je kunt het altijd zo goed vertellen maar het opschrijven is een heel ander verhaal.
Het was vreemd.
Meer kan ik er niet over kwijt. Vreemd
met blijk van schoonheid en verdriet tegelijkertijd.
Op een grijze regenachtige ochtend lag een vlinderpopje zomaar
voor mijn deur. Ik had een keuze. Het laten liggen en doorgaan met mijn dag, of het opnemen en ergens veilig plaatsten.
Ik koos voor de tweede optie.
Het stormde en ik wilde het instinctief beschermen
tegen felle wind en de genadeloze koude lucht.
Ik plaatste het popje met een berekende
voorzichtigheid in een oud ringdoosje, sloot het zorgvuldig af en bewaarde het
op een veilige plaats.
Dagelijks nam ik een kijkje, en plande voor mezelf in
het popje in de lente op een warme plaats neer te leggen zodat een vlinder de
wereld kon zien.
Groot was mijn verbijstering toen ik op een avond het ringdoosje
opende en klein fragiel vlindertje mijn vinger omhoog kroop. Met perfect gevormde
parelmoeren vleugels en een teer lijfje werd het vlindertje die ik voor ogen
had geboren. Nu al.
Nu zijn we 12 februari 2022.
Het diertje zag het levenslicht veel te vroeg en zal
hoogstwaarschijnlijk de genadeloze wrede dood sterven waar ik het zo fel wou
van behoeden.
Een enorm schuldgevoel bekruipt me en het vult met een intens verdriet.
Sommige zullen zeggen dat dit de natuur is.
Wreed en ongenadig
voor de broze wezens onder ons.
Helaas, het zal nooit mijn natuur kunnen zijn.
Lily
Hallo
De bijzondere parallellen
van het vallend scharlakenrode hart
schamel schreiend over eens
onttoverd gretig om wat komt.
En tussen novemberse buien
druppelt het bonte vlinders
fladderend in mijn glazen tuin
zoekend naar het zoete landschap
de vertrouwde struiken
ze zijn beduveld.
Geen bijzondere parallellen
voor dit dolend vermiljoen hart
je stommelt in dimensioneel duister
ergens in een haperend heelal.
Wel veel valt niet te vertellen. Wodka wijzigt het zwart in
robijnrood voor even. Tot het hartenbloed zwartgeblakerd over je vingers druipt.
Onstuitbaar ben ik Lily May. Onstuitbaar.
Tot nuchterheid overvalt en ik slechts Nathalie ben.
De zomer gloeit wel sintels maar winter draagt mijn naam. Mijn naam of hetgeen het denkt ik te zijn. Red light spells danger.
En tijd regeert maar ik ben geen maestro.
Geen dirigent.
Leven is een scherf. En ik leef het brokstuk. De grillende
ademtocht tussen krijsen en overleven. Rondom het leven is wat we zijn.
Onbegrip en schaamte. Omdat we nimmer wisten wat het was te
bestaan.
Ik erken de eenzaamheid en het verwoede bestaan. De kleine
ontroering in een pasgeboren vlinder en de dood in het net van de wespenspin. De
doodsbloem gevolgd en gelooft.
Ik neem afscheid van jou en wat ik ooit was. We got a groovy kind of love.
Brand ter zomer was herfst en winter kwam onherroepelijk. Als
een zonnerode fluistering en blind was ik.
Ik ben geen dichter. Enkel de enkeling die het leven zweepslag
na zweepslag ondergaat.
Let me grab your soul away
You know it's me...Lily...
Geen spin maalt om gratie en schoonheid van vlinders wanneer het web argeloos trilt.
Elke vlinder kent haar lot wanneer het
trillen verstilt.
Ongeacht vleugels van satijn, bries bepaalt route.
In hoge vluchten schuilt nu eenmaal boete.
“Let us agree, we will be friends for all
eternity.”
Ik trok deze ochtend de deur van
ons washok open. Dezelfde routine, elke dag opnieuw. Een hoopje boterhammen met
een scheut warme koffie, twee schepjes graan en een schep konijnenvoer.
Echter toen ik vers water in de
emmer wou laten lopen viel mijn oog op iets kleins.
Een hoopje wezen. Niet langer dan
6 centimeter. Rillend en drijfnat. In de emmer had zich een bodempje koud water
gevormd waardoor het wezentje in kwestie niet was verdronken maar wel zwaar
onderkoeld en loom.
Ik zette mijn spulletjes opzij en
tilde de emmer op. Hier zullen vele gezichten zich plooien naar een afgrijzen
maar het mijne vulde zich met compassie. Op de bodem van de witte emmer zat een
heel klein angstig grijs muisje. Te verschrikt om zich te verroeren en
duidelijk onderkoeld.
Het spijt me. Zelfs al ziet de
mensheid de muis als ongedierte, ik kon het diertje niet doden.
all
animals are somebody, someone with a
life of their own
Het muisje rustte op de palm van
mijn hand en tussen onze wilde tuin zocht ik een plekje in de opkomende zon. De
grond was me nog iets te nat en ik wist dat het diertje gewoon verder zou
afkoelen en sterven.
Een kleine lege kartonnen
bloempot leek me de perfecte plek! Ik vulde het met een beetje kippenhooi en
liet het uitgeput diertje zakken in het gedroogd gras. Daarna plaatste ik de
bloempot zorgvuldig richting zon en kon enkel hopen dat die voldoende warmte
zou schenken aan deze kleine geredde drenkeling.
Een paar keer ging ik polsen.
Zijn vachtje begon dan wel te drogen maar hij bleef er maar erg moe bij liggen.
Zo gingen de uren voorbij. Tot…
bij mijn laatste bezoek. Toen was
het bloempotje leeg. Ik keek eronder en ernaast.
Maar de kleine Fievel was
verdwenen.
Net toen ik me wilde oprichten om
naar binnen te gaan ving mijn oog een vlotte beweging onder de lavendelstruik.
Daar zat hij dan, the little nobody. Hij gunde me nog een laatste blik van zijn
grijze staart en sprong in kleine hupjes de schaduwen van de wilde tuin in. Een
nieuwe kans dacht hij vast bij zichzelf.
Ik hun hem zijn klein leventje
als is hij voor vele mensen maar een muis.
Voor mij was hij op
dat moment een doel.
all life
deserves respect dignity and compassion
“I'm not
opinionated; you're just wrong.
Tegenwoordig maak ik er een sport
van om reacties te lezen onder een door mij uitgekozen artikel.
Ditmaal werd mijn oog gezogen naar
een bericht geplaatst op Facebook, op de welluidende pagina: ‘Je bent van
Oudenburg’. Zo een typische digitale pagina waar je je dorp of gehucht of wat
dan ook, even op de kaart kunt zetten.
Het bericht kwam van een
jongedame die getuige was van een aanrijding.
Niet zomaar een aanrijding tussen
voertuig en mens dus adem gerust verder.
Neen de wagen voor haar reed veel
sneller dan de toegestane snelheid en doodde daarbij een onschuldig duif trippelend
in het straatbeeld.
Met een zelfvoldane grijns keek de
bestuurder achterom en zag een regen van pluimen neerkomen waar het arme dier
zat. Daarna keek hij de dame met een arrogante brutaliteit aan en scheerde
verder de straat in met zijn knalrode cabrio.
De dame, verafschuwd over deze laffe
daad liet een niet mis te verstane boodschap achter op de plaatselijke pagina.
Terecht.
19 reacties werden geboren.
Welgeteld gingen er drie over de duif. Drie gingen over de overdreven snelheid waaronder
Oudenburg hoe dan ook kreunt.
Een mengeling van de overige
reacties ging over haar taalgebruik, haar schrijfwijze en fouten. Erger nog.
Deze dame werd uitgemaakt voor racist. Bij dat laatste gingen mijn wenkbrauwen
even fronsen. Racist? Omdat je je ongenoegen uit over een snelheidsduivel in
een rode cabrio die een onschuldige duif vermoordt.
Het artikel deed me denken aan
hoe ik me voelde een paar weken eerder.
Toen ik terugreed van een deugddoend
bezoek aan mijn ouders werd de glimlach als snel van mijn gezicht geveegd. Ter
hoogte van de Brugsesteenweg lagen een moeder eend met wel zes van haar kuikens
platgereden. Ze lagen her en der verspreid over de weg. Kleine hoopjes
babyveertjes die door de wind van elk voorbijrijdend voertuig nog opdwarrelden.
Ik besef erg goed dat een dier
onvoorspelbaar is. Als een moeder eend de straat oversteekt om van de ene poel
naar de andere de gaan noemen ze dat instinct. Wanneer een duifje op straat
pikt is hij zich van geen kwaad verkeer bewust.
Wanneer een Haas midden in de
nacht voor je koplampen verschijnt is hij even verschrikt dan jij.
Remmen is helaas niet altijd
mogelijk, maar je snelheid aanpassen kan altijd!
Slow Down.!!!
The most
important way to avoid collisions with animals is to slow down and observe the speed limit. ...
