Dagboek van de pessimiste veertiger met overgewicht.

 

Dagboek van de pessimiste veertiger met overgewicht.

Wel, ik droomde schrijver te worden.

Deed er ook alles aan om het te worden, las boeken, leefde in mijn eigenste wereld (Tegenwoordig kreeg dit het vakje Autisme aangeboden ingevuld én heeft het zich gemultipliceerd naar meerder vormen)

En ondanks lof van één of andere, toen al kranige oude leerkracht, die met zijn langwerpige grijpgrage vingers niet van zijn jonge studenten kon blijven (Anno jaren ’80, anything goes!!) Bleef ik niet wanhopen.

Ach de man zelf draait zich bij deze woorden niet om in zijn graf en geeft letterlijk geen achterlijke moer aan ‘The 80ies’. Het waren zijn topjaren.

Mijn ene leerkracht wiskunde, die meermaals een poeltje slaapkwijl op haar bureau toverde, was nog de gemeenste ook. ‘Lily, hoe vaak moe ik het je uitleggen formules zijn ALTIJD gelijk!! Behalve bij de uitzonderingen…duh, alles was een uitzondering. Zelfs haar kapsel en ultra antieke naam.

Nu de droom om te schrijven werd niet gestimuleerd. Niet door hen in elk geval, wel door mijn verbeelding. Maar deze was niet altijd mijn redding.

Integendeel. De als ‘Rob Ross’ lijkende leerkracht vond me een chagrijnig kind die om te haverklap ziek werd en besloot me na een volledig jaar, waarin ik al mijn kinderziektes heb doorlopen én een appendectomy moest ondergaan, mijn frêle ziel dan naar maar naar het beroepsonderwijs te sturen. Geen overleg met ouders, geen overleg met het ziekelijk frêle veel te fantasierijk kind. Niets.

Dat was eind 1989…Wat volgde in 1990 is een plakkerig hels moeras van collectieve idiotie waar ik maar al te graag over verder zal schrijven. 

Maar niet vandaag. Mijn honden moeten eten en mijn dochter is op komst.

 

Noot: er zullen nog veel fragmenten volgen. Uit een lang verleden of een ietsje nabijer geweeste tijd. 

https://youtu.be/oVDUK6h_BgQ

De biecht

 

Enkel één van ons is thuis
enkel één van ons leeft.

De hemel zal ik nooit betreden
niet als de duivel zijn zin krijgt.
Niet als ongelovige
die gelooft, Lord have mercy.

We zijn ‘Zijn’ kind’ren
maar mijn maker zal hij nooit wezen
geen eeuwig leven
geen gouden velden noch zilveren zee.

Geesten van wie ooit waren
spreken woordeloze stiltes
er is geen morgen na vandaag
geen verleden na nu

Vertel mijn honden
ik kom thuis na het biechten van zondes
neem afscheid, ergens ten zuiden van de hemel
om dan weer voorts te gaan

Voorts te gaan
waar engel’en niet bestaan

nieuw leven

Ik geloof niet in leven na de dood.

Eerlijk gezegd, ik geloof in niets meer. Niet in dit leven, in wat mijn ogen moeten aanschouwen.

In wat ik niet kan ‘blokken’ uit mijn gehoor.

Maar vandaag planten we boven jouw as een boompje.

Een nieuw leven, dat hopelijk nog lang op deze aardkloot zal groeien.

Langer dan dat jij mocht leven, en hopelijk zonder de problemen waarmee jij moest leven.

Voor Giséle.

Voor alle dieren die deze aarde meer verdienen dan de mens.

#newlife #ForABetterWorld

Rouwkaartjes voor huisdieren 'Always loved, never forgotten'

 ‘Always loved, never forgotten’

Sedert het afstuderen als copywriter speel ik met het idee om rouwkaartjes en rouwbrieven voor huisdieren te ontwerpen.

Het verlies van een huisdier is één van de ergste pijnen die je kan ondergaan. Helaas heb ik het al te vaak aan de levende lijvende ondervonden.

Met mijn initiatief ‘Always loved, never forgotten’, ontwerp ik rouwkaartjes voor overleden huisdieren.

Want ook zij zijn een gewaardeerd memento waard, een blijk dat we ze nooit zullen vergeten en dat ze onze zijde nooit echt zullen verlaten.

Wenst u meer te komen over deze service? Neem gerust contact op met mij via lily.may.parker@icloud.com

Hieronder vindt u het voorbeeld dat ik ontwierp voor mijn eigenste liefste Giséle.

Een prachtige meid die ik dagelijks enorm mis.

Mag ik vragen dit bericht bij interesse te delen aub

Copywriter 2022

 Je kunt het altijd zo goed vertellen maar het opschrijven is een heel ander verhaal.

• een liefdesbrief
• een rouwbetuiging
• een ludieke aanzoek
• of gewoon de brief die u al lang kwijt wou.

Geschreven door iemand met empathie, maar dan volledig uitgebalanceerd in je eigen  woorden!

Misschien zoek je als zelfstandige wel een copywriter die jouw facebookpagina onderhoudt. 

De tijd dat je investeert in het zoeken naar  juiste woorden spendeer je net zo goed in je eigen bedrijf!

Laat het copywerk over aan iemand die het juiste woord op de juiste lijn zet! 

Investeer in een goede copywriter.

Lily May Parker at your service!

contacteer mij op 0477 82 77 76 of op lily.may.parker@icloud.com

And never forget, lines are not the limit! 

Mijn popje

 

Het was vreemd. 

Meer kan ik er niet over kwijt. Vreemd met blijk van schoonheid en verdriet tegelijkertijd.

Op een grijze regenachtige ochtend lag een vlinderpopje zomaar voor mijn deur. Ik had een keuze. Het laten liggen en doorgaan met mijn dag, of het opnemen en ergens veilig plaatsten.

Ik koos voor de tweede optie.

Het stormde en ik wilde het instinctief beschermen tegen felle wind en de genadeloze koude lucht.

Ik plaatste het popje met een berekende voorzichtigheid in een oud ringdoosje, sloot het zorgvuldig af en bewaarde het op een veilige plaats.

Dagelijks nam ik een kijkje, en plande voor mezelf in het popje in de lente op een warme plaats neer te leggen zodat een vlinder de wereld kon zien.

Groot was mijn verbijstering toen ik op een avond het ringdoosje opende en klein fragiel vlindertje mijn vinger omhoog kroop. Met perfect gevormde parelmoeren vleugels en een teer lijfje werd het vlindertje die ik voor ogen had geboren. Nu al.

Nu zijn we 12 februari 2022.

Het diertje zag het levenslicht veel te vroeg en zal hoogstwaarschijnlijk de genadeloze wrede dood sterven waar ik het zo fel wou van behoeden.

Een enorm schuldgevoel bekruipt me en het vult met een intens verdriet. 

Sommige zullen zeggen dat dit de natuur is. 

Wreed en ongenadig voor de broze wezens onder ons.

Helaas, het zal nooit mijn natuur kunnen zijn.

 

Lily

 

 

 

Obsidiaan regenboog

 Hallo

Je kent me.

Ik leef in jou, spreek wanneer iedereen zwijgt.

de stille stem die gezelschap schenkt wanneer niemand luistert.

iemand om tegen je te praten ongehoord.

Neen, je bent niet gebroken.

je bent gespleten.

Niet krankzinnig maar dolgedraaid.

Deze wereld buigt je tot je barst.

Ik adem niet. Jij ademt voor ons.

Jouw lichaam mijn gedachtes.

Mijn stem spreekt enkel verleden

want morgen is ongekend.

Ik ben het tikken van je hart.

Wanneer je tijd beseft

resterend & verloren.

Neen.

Je kunt nimmer ontwaken

leven is geen droom.

Je bent alleen

niet helemaal.

Hallo

Je kent me.

Fill my eyes

Lithium sunset

And take this lonesome burden

Of worry from my mind

Mogelijk pad naar een onvoltooide dood

De bijzondere parallellen
van het vallend scharlakenrode hart
schamel schreiend over eens
onttoverd gretig om wat komt.

En tussen novemberse buien
druppelt het bonte vlinders

fladderend in mijn glazen tuin
zoekend naar het zoete landschap
de vertrouwde struiken
ze zijn beduveld.

Geen bijzondere parallellen
voor dit dolend vermiljoen hart
je stommelt in dimensioneel duister
ergens in een haperend heelal.

 

 

Lily

Wel veel valt niet te vertellen. Wodka wijzigt het zwart in robijnrood voor even. Tot het hartenbloed zwartgeblakerd over je vingers druipt.  Onstuitbaar ben ik Lily May. Onstuitbaar. Tot nuchterheid overvalt en ik slechts Nathalie ben.

De zomer gloeit wel sintels maar winter draagt mijn naam. Mijn naam of hetgeen het denkt ik te zijn. Red light spells danger.

En tijd regeert maar ik ben geen maestro.

Geen dirigent.

Leven is een scherf. En ik leef het brokstuk. De grillende ademtocht tussen krijsen en overleven. Rondom het leven is wat we zijn.

Onbegrip en schaamte. Omdat we nimmer wisten wat het was te bestaan.

Ik erken de eenzaamheid en het verwoede bestaan. De kleine ontroering in een pasgeboren vlinder en de dood in het net van de wespenspin. De doodsbloem gevolgd en gelooft.

Ik neem afscheid van jou en wat ik ooit was. We got a groovy kind of love.

Brand ter zomer was herfst en winter kwam onherroepelijk. Als een zonnerode fluistering en blind was ik.

Ik ben geen dichter. Enkel de enkeling die het leven zweepslag na zweepslag ondergaat.

Let me grab your soul away

You know it's me...Lily...